ท่านได้รับคำบริกรรมภาวนาโดยเฉพาะจากหลวงปู่มั่น ในเบื้องต้นว่า “กายเภทัง กายมรณัง มหาทุกขัง” ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็น “เยกุชฌโฌ ปฏิกุโล” ตามอุบายธรรมที่เหมาะแก่จริตของท่าน

ท่านมีความสามารถทางงานช่างอย่างยิ่ง ขณะบวชเป็นสามเณร ท่านได้ร่วมกับพระอาจารย์ปั้นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ด้วยดินเหนียว เพื่อประดิษฐานเป็นสิริมงคลแก่ชาวบ้านในยุคที่ขาดแคลนวัสดุและช่างหล่อพระ นอกจากนั้นยังมีความสามารถด้านงานไม้ แกะสลักประตูหน้าต่างอุโบสถได้อย่างวิจิตรงดงาม แสดงให้เห็นถึงศรัทธา ความเพียร และความละเอียดเรียบร้อยที่ปรากฏเป็นรูปธรรมตั้งแต่วัยเยาว์

ในสมัยที่ภาคอีสานยังเป็นดินแดนทุรกันดาร ขาดครูบาอาจารย์ฝ่ายปฏิบัติ ท่านได้ออกธุดงค์แสวงหาครูบาอาจารย์ผู้รู้ด้วยตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง เมื่อได้ยินข่าวว่าพระอาจารย์รูปใดชำนาญด้านสมถะหรือวิปัสสนา ท่านจะเดินทางไปขอคำแนะนำเสมอ หากธรรมะใดเป็นทางพ้นทุกข์ท่านก็ยึดถือปฏิบัติ หากธรรมะใดไม่ตรงต่อพระธรรมวินัยท่านก็ตัดทิ้งโดยไม่ลังเล ด้วยความใฝ่รู้และเด็ดเดี่ยวมุ่งตรงต่อการพ้นทุกข์ท่านจึงฝึกตนให้พร้อมขัดเกลาและพัฒนาตนให้ตรงต่อธรรมเสมอ จนได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นพระนักต่อสู้และเป็นพระนักปฏิบัติยอดเยี่ยมองค์หนึ่ง

ภายหลังเมื่อได้รับการอบรมอย่างใกล้ชิดจากหลวงปู่มั่น และได้อยู่ในความดูแลของพระอาจารย์สิงห์ ขันตยาคโม ท่านได้ศึกษาฝึกปฏิบัติสมถกรรมฐาน และวิปัสสนากรรมฐาน ตลอดระยะเวลาหลายปี จนเข้าใจแจ่มแจ้งในหลักการปฏิบัติ หมดสิ้นความสงสัยในแนวทางแห่งมรรคผล แม้มิได้ศึกษาด้านปริยัติธรรม แต่ท่านสามารถแก้ไขข้อข้องใจทางธรรมให้แก่ผู้มาถามได้อย่างแจ่มแจ้ง

ปฏิปทาของท่านเคร่งครัดยิ่งในธรรมวินัยและข้อวัตรธุดงค์ ถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร ออกบิณฑบาตเป็นนิจ โดยท่านฉันมื้อเดียว และฉันในบาตรเท่านั้น

หลวงปู่อ่อนยังเป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่พระธรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้ประชาชนละความเชื่อที่ผิด เลิกนับถือผีแล้วหันมายึดมั่นในพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ระลึก

ด้วยคุณธรรมของท่าน ท่านได้รับการยกย่องขนานนามว่า “พระอริยเจ้าผู้มีปัญญาธรรมแตกฉาน” และเป็นแบบอย่างแห่งพระกรรมฐานผู้เคร่งครัดในวัตรปฏิบัติและมั่นคงในหนทางแห่งความพ้นทุกข์อย่างแท้จริง